Horacy – twórczość. Horacjański model życia między stoicyzmem, a epikureizmem

Horacy pisał:
– epody – utwory zbliżone do elegii miłosnych.
– satyry – ganiły wady ogólnoludzkie
– pieśni – zwane też odami

Wyróżniamy pieśni:
– biesiadne
– miłosne
– patriotyczne
– filozoficzne (przedstawił w nich swój program poetycki, refleksje na temat śmierci i przemijania, radość i zachwyt życiem u epikurejczyków)
W pieśniach głosił wielkość poezji i jej twórców, poetów. Wierzył, że poezja zapewni mu nieśmiertelność. Wiele jego myśli weszło do ogólnoludzkiej skarbnicy utartych powiedzeń i sentencji :
Nihil est ab omni parte beatum– nie ma szczęścia absolutnego, nie ma róży bez kolców
Dulce et decorum est pro patria mori – słodko i zaszczytnie jest umierać za ojczyznę
Nil desperandum– nie należy tracić nadziei
Non omni moriar– nie wszystek umrę
W pieśniach połączył Horacy poezję z filozofią, określając wyraźnie swoją postawę wobec życia i świata. Podstawą tych przemyślień stały się nauki stoików i epikurejczyków, którym nadał charakter prawd uniwersalnych. Radził zachowanie powściągliwości, przy jednoczesnym korzystaniu z uroków życia.
Fragment z jego pieśni :
Opanowany w godzinie klęski obcy szałom radości takim pamiętaj być zawsze

Los na każdego z podziemnej urny wypadnie prędze, czy później

W pieśniach utrzymuje doskonałość artystyczną, zachowuje wielką prostotę. W polsce najwybitniejszym naśladowcą Horacego był Jan Kochanowski.
Opis pieśni;
W pieśni Carmen III 30, Exegi monumentum Horacy przedstawia nam swoją poezję, jako niezniszczalny pomnik, którego nic nie zburzy.
Mówi, że jego poezja przetrwa wieki i jak widać miał rację. Jego zasługą jest też rozpowszechnianie poezji w Italii.

W pieśni Do Apollina poeta modli się o zdrowie, o wielkość umysłu i o werwę twórczą, która pozwoli mu tworzyć wspaniałą poezję. Twierdzi, że tylko to mu będzie  potrzebne do pełni szczęścia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *